Jest to gałąź psychologii zajmująca się „pomiarami" zaburzeń psychicznych. Jeśli zaburzenia te wyrażają się ubytkiem jakiejś funkcji - dziury w pamięci, apraksja, agnozja - poddaje się pacjenta próbom je badającym, których wyniki notuje się, a następnie podsumowuje i wystawia się globalną notę, charak­teryzującą sprawność chorego. Badanie takie nazywamy testem. Na co dzień wszyscy jesteś­my poddawani jakimś testom: od wieku szkolnego po emerytal­ny. Różne popularne tygodniki również nam je proponują, aby określić nasze zdolności kulinarne, seksualne lub kulturalne. Anegdota mówi, że sam Einstein, poddany testowi na inteligen­cję, uzyskał wynik poniżej normy. Prawdziwa czy nie, anegdo­ta ta uzmysławia nam, że testy mogą być niemiarodajne z dwóch powodów. Są nimi: wpływ sytuacji: niektóre osoby, poddane próbie, wypadają gorzej w stosunku do możliwości, zwłaszcza kiedy wiedzą, że w grę wchodzi poważne rozpoznanie; ,,mamy coś na koń­cu języka" rzadziej, kiedy jesteśmy spokojni; żeby test miał rzeczywistą wartość medyczną, musi być przeprowadzony przez doświadczonego psychologa, który umie stworzyć op­tymalną dla badanego sytuację. Z uwagi na to niektórzy neu­rolodzy i psycholodzy wolą oceniać stan chorego na podsta­wie świadectwa otoczenia lub proponując testy rysunkowe. Interpretacja wyników: trudności w liczeniu lub w podaniu jakiejś daty nie muszą obrazować stopnia ubytku intelektu; profesora uniwersytetu i robotnika-emigranta nie da się po­równać z przyczyn socjokulturowych, ponadto umiejętność wybrania odpowiedniego testu oraz krytyczna analiza jego wyników wymagają specyficznych umiejętności. Badanie psychometryczne ma więc swoje dobre i złe strony. Umiejętnie stosowane jest bardzo pomocne w dokładnej ocenie poziomu intelektu. Stosowane bezkrytycznie czynią z chorych ofiary statystyki.